Zinfandel - charakterystyka, smak i do jakich potraw pasuje

Zinfandel to jeden z najbardziej fascynujących szczepów świata, a to za sprawą historii, która brzmi jak scenariusz kryminału. Przez dziesięciolecia uchodził za rdzennie amerykańską odmianę, dumę Kalifornii, winorośl bez przeszłości. Dopiero badania genetyczne ujawniły prawdę: ten kalifornijski symbol przypłynął zza oceanu, a jego prawdziwa ojczyzna leży na wybrzeżu Adriatyku. Po drodze okazało się też, że Zinfandel to nie jedna odmiana, lecz szczep o co najmniej pięciu imionach.

Dziś Zinfandel daje wina soczyste, dojrzałe, wręcz dżemowe, o wysokim alkoholu i charakterystycznej nucie czarnego pieprzu. Jest ulubieńcem amerykańskich grillów, a jednocześnie potrafi zaskoczyć głębią, gdy pochodzi ze starych, ponadstuletnich krzewów. W tym przewodniku wyjaśniam, skąd się wziął, czy to naprawdę to samo co Primitivo, dlaczego jedni uważają go za wytrawny, a inni za słodki, i do jakich potraw pasuje najlepiej. Znajdziesz tu tabele, dwie ciekawostki i sekcję najczęstszych pytań.

Zinfandel - kalifornijska ikona o europejskich korzeniach

Przez większą część XX wieku Zinfandel był dla Ameryki tym, czym Cabernet Sauvignon dla Francji: winoroślą, wokół której zbudowano tożsamość całego regionu. Kalifornia uznawała go za swój szczep narodowy, sadzony na tysiącach hektarów, obecny w każdym stylu wina, od tanich win stołowych po poważne, kolekcjonerskie butelki.

Ta duma miała jednak jedną rysę. Nikt nie potrafił wskazać, skąd Zinfandel się właściwie wziął. W przeciwieństwie do europejskich odmian, które miały udokumentowaną historię w konkretnych regionach, Zinfandel pojawił się w Ameryce w XIX wieku niejako znikąd, bez rodowodu i bez rodziny.

Ta zagadka przez dekady fascynowała ampelografów, czyli badaczy odmian winorośli, i doczekała się rozwiązania dopiero dzięki nowoczesnej genetyce. Odpowiedź okazała się na tyle zaskakująca, że zmieniła sposób, w jaki patrzymy na cały szczep i na jego miejsce w świecie wina.

Co znaczy nazwa Zinfandel

Sama nazwa Zinfandel nie ma nic wspólnego z Kalifornią ani z językiem angielskim, co zawsze było jedną z poszlak w tej zagadce. Odmiana trafiła do Stanów Zjednoczonych w pierwszej połowie XIX wieku, prawdopodobnie za pośrednictwem europejskich kolekcji roślin, i przywędrowała już z nazwą o brzmieniu środkowoeuropejskim.

Uważa się, że nazwa jest zniekształconą wersją określenia używanego w kolekcjach winorośli sprowadzanych do Ameryki, przekręconą po drodze przez kolejnych szkółkarzy i sprzedawców. Z czasem ta obco brzmiąca etykieta przyjęła się tak mocno, że stała się nazwą własną kalifornijskiej klasyki, choć nikt nie potrafił wyjaśnić jej pochodzenia.

To dlatego nazwa Zinfandel funkcjonuje dziś praktycznie wyłącznie w Stanach Zjednoczonych. Ten sam szczep w innych krajach nosi zupełnie inne miano, co przez lata skutecznie maskowało fakt, że mamy do czynienia z jedną i tą samą winoroślą.

Zagadka pochodzenia rozwiązana przez DNA

Przełom przyszedł wraz z badaniami genetycznymi prowadzonymi na przełomie XX i XXI wieku. Najpierw ustalono, że Zinfandel jest identyczny z włoskim szczepem Primitivo, uprawianym na południu Włoch. To odkrycie samo w sobie było sensacją, ale nie kończyło sprawy, bo Primitivo także pojawiło się we Włoszech stosunkowo późno i również nie miało tam głębokich korzeni.

Trop poprowadził badaczy dalej, na wybrzeże Adriatyku. Po latach poszukiwań w chorwackich winnicach odnaleziono starą, niemal wymarłą odmianę, która okazała się genetycznie tożsama zarówno z Zinfandelem, jak i z Primitivo. W Chorwacji szczep ten znany jest pod nazwami tribidrag oraz crljenak kaštelanski, a w Czarnogórze jako kratošija.

Tak oto kalifornijska ikona okazała się starą, bałkańską odmianą o wielowiekowej historii, która niemal zniknęła w swojej ojczyźnie, a odrodziła się po drugiej stronie świata. To jedna z najlepszych opowieści, jakie ma do zaoferowania świat wina, i dowód na to, jak wiele tajemnic kryją zwyczajne z pozoru winnice.

Czy Zinfandel to Primitivo?

To najczęściej zadawane pytanie o ten szczep i odpowiedź brzmi: tak. Zinfandel i Primitivo to genetycznie ta sama odmiana winorośli, potwierdzona badaniami DNA. Różnica leży wyłącznie w nazwie, geografii i tradycji, a nie w samej roślinie.

Nazwa Zinfandel używana jest w Stanach Zjednoczonych, przede wszystkim w Kalifornii. Primitivo to nazwa włoska, stosowana głównie na południu Włoch. W Chorwacji, czyli w prawdziwej ojczyźnie szczepu, funkcjonuje jako tribidrag lub crljenak kaštelanski. Wszystkie te określenia dotyczą jednej winorośli.

Mimo tożsamości genetycznej wina bywają jednak wyraźnie różne. Wynika to z odmiennego klimatu, gleby, wieku krzewów oraz tradycji winiarskiej. Ta sama odmiana w kalifornijskiej dolinie i we włoskiej Apulii daje trunki o innym charakterze, co czyni porównywanie ich wyjątkowo ciekawym doświadczeniem.

Zinfandel a Primitivo - różnice w stylu

Skoro to ten sam szczep, skąd biorą się różnice w kieliszku? Odpowiadają za nie miejsce i sposób produkcji. Poniższa tabela pokazuje typowe, uogólnione różnice między obiema szkołami.

Warto traktować te różnice jako tendencje, a nie sztywne reguły. Zarówno w Kalifornii, jak i we Włoszech powstają wina w bardzo różnych stylach, od prostych i owocowych po skoncentrowane i długowieczne. Najlepszym sposobem na poznanie obu twarzy tego szczepu jest porównanie dwóch butelek obok siebie.

Jak wygląda winorośl i grono

Zinfandel ma cechę, która spędza sen z powiek winiarzom: wyjątkowo nierównomierne dojrzewanie. W obrębie jednego grona można znaleźć jednocześnie owoce zielone, w pełni dojrzałe i już podsuszone, przypominające rodzynki. To rzadkość wśród szlachetnych odmian i ogromne wyzwanie przy zbiorze.

Ta cecha ma bezpośredni wpływ na smak wina. Podsuszone jagody podnoszą zawartość cukru, a więc i alkoholu, oraz nadają winu ten charakterystyczny, dżemowy, konfiturowy rys. Z kolei niedojrzałe owoce mogą wnieść zieloną, ostrą nutę. Sztuka polega na wybraniu właściwego momentu zbioru, gdy proporcje są optymalne.

Grona Zinfandel są dość zbite, a skórka stosunkowo cienka, co czyni je podatnymi na gnicie w wilgotnych warunkach. Dlatego odmiana najlepiej czuje się w klimacie ciepłym i suchym, z chłodnymi nocami, które pozwalają zachować kwasowość. Właśnie takie warunki oferuje wiele kalifornijskich dolin.

Stare krzewy, czyli skarb Kalifornii

Największym atutem kalifornijskiego Zinfandel są jego stare winnice. W wielu miejscach do dziś rosną krzewy sadzone jeszcze w XIX i na początku XX wieku, prowadzone w tradycyjny sposób, bez rusztowań, w formie niskich, samodzielnych krzaków przypominających małe drzewka.

Stare krzewy dają znacznie mniej owoców niż młode nasadzenia, ale ten owoc jest skoncentrowany, głęboki i pełen charakteru. Wina z takich winnic mają więcej struktury, złożoności i finezji niż typowe, masowe wersje szczepu. To właśnie one pokazują, do czego Zinfandel jest naprawdę zdolny.

Na etykietach można spotkać określenia sugerujące pochodzenie ze starych krzewów. Warto na nie zwracać uwagę, choć trzeba pamiętać, że termin ten nie jest ściśle prawnie zdefiniowany i bywa używany dość swobodnie. Mimo to często zapowiada wino bardziej ambitne i ciekawsze niż standardowa półka.

Jak smakuje Zinfandel

Czerwony Zinfandel to wino soczyste i wylewne, które trudno pomylić z powściągliwą europejską klasyką. W jego owocowym sercu leżą dojrzałe, wręcz przejrzałe ciemne owoce: jeżyna, malina, czarna wiśnia i śliwka, często o charakterze konfitury lub dżemu, a nie świeżego owocu.

Na tym owocowym tle rozgrywa się cała reszta. Klasyczną, rozpoznawalną nutą Zinfandel jest czarny pieprz i pikantna przyprawowość, do której dołączają lukrecja, cynamon, tytoń, a w winach dojrzewanych w dębie także wanilia, kokos i słodkie drewno. Starsze butelki potrafią rozwinąć nuty suszonych owoców i skóry.

W ustach wino jest zwykle pełne, o zaokrąglonych, miękkich taninach i wyraźnie odczuwalnym, wysokim alkoholu, który daje wrażenie ciepła i słodyczy, mimo że wino jest wytrawne. Ta kombinacja mocy, dojrzałego owocu i pieprznej pikanterii tworzy styl niezwykle przyjazny i łatwy do polubienia.

Wysoki alkohol i struktura wina

Trudno mówić o Zinfandel, nie wspominając o alkoholu. Dzięki podsuszonym jagodom i ciepłemu klimatowi wina z tej odmiany należą do najmocniejszych wśród popularnych czerwieni. Wysoka zawartość alkoholu jest tu integralną częścią stylu, a nie wadą, choć wymaga świadomości przy piciu.

Alkohol daje winu ciało, wrażenie gładkości i tę charakterystyczną, pozorną słodycz na finiszu. W dobrze zrobionym Zinfandel jest zbalansowany owocem i kwasowością, dzięki czemu wino nie wydaje się piekące ani ciężkie. W gorszych wersjach potrafi jednak dominować i zostawiać rozgrzewający, alkoholowy posmak.

Taniny w Zinfandel są zwykle umiarkowane i miękkie, przez co wino jest przystępne od młodości i nie wymaga długiego czekania. Kwasowość bywa średnia, co dodatkowo wzmacnia wrażenie okrągłości. To wszystko czyni ten szczep bardziej bezpośrednim i mniej wymagającym niż wiele europejskich klasyków.

Czy Zinfandel jest słodki?

To pytanie budzi najwięcej nieporozumień i ma dwie zupełnie różne odpowiedzi, w zależności od tego, o którym winie mówimy. Klasyczny, czerwony Zinfandel jest winem wytrawnym. Wrażenie słodyczy, które wielu osobom towarzyszy przy jego piciu, bierze się z bardzo dojrzałego, konfiturowego owocu i wysokiego alkoholu, a nie z cukru.

Zupełnie inną historią jest White Zinfandel, czyli różowa odsłona tego szczepu. To wino jest zwykle półsłodkie lub półwytrawne, lekkie, o niskim alkoholu i wyraźnie odczuwalnej słodyczy. To właśnie ono odpowiada za powszechne przekonanie, że Zinfandel to wino słodkie.

Sięgając po butelkę, warto więc zwrócić uwagę na to, co dokładnie kupujemy. Czerwony Zinfandel to mocne, wytrawne wino do mięsa, a White Zinfandel to lekki, słodkawy trunek na letnie popołudnie. Ta sama nazwa, ta sama odmiana, a dwa zupełnie różne światy.

White Zinfandel - różowy fenomen

Historia White Zinfandel to jedna z największych niespodzianek współczesnego winiarstwa. Ta różowa, lekko słodka wersja szczepu powstała w Kalifornii w latach siedemdziesiątych XX wieku i szybko stała się fenomenem sprzedażowym na skalę, jakiej nikt się nie spodziewał.

Wino produkuje się, ograniczając kontakt soku z ciemną skórką, dzięki czemu powstaje trunek o łososiowej, jasnoróżowej barwie. Zwykle jest półsłodkie lub półwytrawne, o niskiej kwasowości i aromatach truskawki, maliny, arbuza oraz cytrusów. To wino proste, orzeźwiające i bardzo przystępne, nastawione na masowego odbiorcę.

Choć koneserzy często traktują White Zinfandel z pobłażaniem, jego rola w historii jest nie do przecenienia. To właśnie ogromna popularność tej różowej wersji sprawiła, że opłacało się utrzymywać stare winnice Zinfandel, które w innym razie zostałyby wykarczowane. Dzięki lekkiemu, słodkawemu winu przetrwały krzewy dające dziś najlepsze czerwone butelki.

Najważniejsze regiony

Zinfandel to szczep silnie związany z konkretnymi miejscami, a każde z nich nadaje mu inny charakter. Poniżej najważniejsze z nich, od amerykańskiej ojczyzny po europejskie korzenie.

Kalifornia. To niekwestionowane serce Zinfandel. Uprawia się go w wielu dolinach o ciepłym klimacie, gdzie daje wina pełne, dojrzałe i pikantne. Chłodniejsze, nadmorskie rejony dają wersje bardziej eleganckie, a gorące doliny w głębi lądu te najmocniejsze i najbardziej dżemowe.

Włochy. Na słonecznym południu, głównie w Apulii, ten sam szczep pod nazwą Primitivo tworzy wina ciemne, ciepłe i skoncentrowane, często o wyraźnej nucie suszonej śliwki. To dziś jedno z najpopularniejszych włoskich win na polskim rynku.

Chorwacja i inne kraje. W swojej prawdziwej ojczyźnie szczep przetrwał w szczątkowej formie i dopiero odzyskuje należne mu miejsce. Poza tym Zinfandel bywa uprawiany także w innych ciepłych zakątkach świata, choć na znacznie mniejszą skalę.

Dlaczego Zinfandel bywa tani

Wiele osób zauważa, że wina z tego szczepu często kosztują mniej, niż można by się spodziewać po tak charakterystycznej odmianie. Powodów jest kilka i wszystkie sprowadzają się do skali oraz sposobu uprawy.

Po pierwsze, Zinfandel jest sadzony na ogromnych powierzchniach, zwłaszcza w Kalifornii i południowych Włoszech. Po drugie, młode nasadzenia potrafią dawać bardzo wysokie plony, co obniża koszt jednostkowy owocu. Duża podaż w naturalny sposób przekłada się na niższe ceny na półce.

To jednak nie oznacza, że każdy Zinfandel jest tani. Wina ze starych krzewów, z niskimi plonami i starannej produkcji potrafią kosztować bardzo dużo i dorównywać klasie najlepszym czerwieniom świata. Rozpiętość cenowa w obrębie jednego szczepu jest tu wyjątkowo szeroka, co dla konsumenta jest raczej zaletą.

Rola dębowej beczki

Dojrzewanie w dębie jest w przypadku Zinfandel częstą, choć nie obowiązkową praktyką. Beczka dokłada winu tanin, delikatnie je napowietrza i wzbogaca o nuty wanilii, słodkich przypraw, dymu, a przy dębie amerykańskim także kokosa. W połączeniu z dojrzałym, konfiturowym owocem daje to styl bardzo bogaty i wylewny.

Umiar jest tu jednak kluczowy. Zinfandel sam w sobie jest szczepem mocnym i ekspresyjnym, więc nadmiar nowego dębu potrafi go przytłoczyć i zamienić wino w słodkawą, waniliową mieszankę bez charakteru. Najlepsi producenci używają beczki tak, by podkreślić owoc i pieprzną nutę, a nie je zagłuszyć.

Spotkać można również wersje bez kontaktu z dębem, świeższe i bardziej owocowe, nastawione na czystą przyjemność picia. To dobry punkt startu, jeśli chcesz poznać sam charakter szczepu, bez warstwy przypraw i drewna nałożonej przez beczkę.

Do jakich potraw pasuje Zinfandel

Zinfandel to jeden z najbardziej towarzyskich szczepów przy stole. Jego dojrzały owoc, pikantna nuta i miękkie taniny wręcz proszą się o dania grillowane, dymne i wyraziste. Nie bez powodu uchodzi za klasycznego partnera amerykańskiej kuchni z rusztu.

Sekret tego dopasowania tkwi w słodkawym, dojrzałym owocu, który świetnie znosi dymne i lekko słodkie sosy z grilla, oraz w pikantnej nucie, która rezonuje z ostrymi przyprawami. Warto pamiętać, że wysoki alkohol potrafi wzmacniać odczucie ostrości, więc przy bardzo pikantnych daniach lepiej podać wino nieco chłodniejsze.

Jak podawać Zinfandel

Ze względu na wysoki alkohol temperatura podania ma tu wyjątkowe znaczenie. Czerwony Zinfandel najlepiej smakuje lekko schłodzony, w okolicach 16-18 stopni. Zbyt ciepłe wino wyda się piekące i przytłaczające, bo alkohol wysunie się na pierwszy plan i przykryje owoc.

Młodsze, owocowe wersje można podawać niemal od razu po otwarciu. Wina ze starych krzewów, bardziej skoncentrowane, zyskują na krótkim dekantowaniu, które pozwala im się otworzyć i złagodzić alkoholową ostrość. Wystarczy zwykle kilkadziesiąt minut w karafce.

Do podania wybierz duży kieliszek o szerokiej czaszy, który da winu przestrzeń i pozwoli części alkoholu ulotnić się z powierzchni. White Zinfandel to zupełnie inna historia: ten podajemy dobrze schłodzony, w okolicach 8-10 stopni, w mniejszym kieliszku, jak każde lekkie różowe wino.

Potencjał starzenia

Zinfandel ma opinię wina do picia młodo i w przypadku większości butelek jest to prawda. Typowe, owocowe wersje najlepiej smakują w ciągu kilku lat od rocznika, gdy ich soczysty, konfiturowy owoc jest w pełni formy. Z czasem ten owoc blaknie, a alkohol staje się bardziej wysunięty.

Zupełnie inaczej rzecz ma się z winami ze starych krzewów i z najlepszych winnic. Te, dzięki koncentracji i strukturze, potrafią dojrzewać przez wiele lat, rozwijając nuty suszonych owoców, skóry, tytoniu i przypraw. Zaskakują wtedy głębią, jakiej nikt by się po tym szczepie nie spodziewał.

Warunki przechowywania są takie same jak dla innych czerwieni: chłodne, ciemne miejsce o stabilnej temperaturze, butelki w pozycji leżącej, z dala od światła i wstrząsów. White Zinfandel natomiast pijemy młodo, najlepiej w ciągu roku lub dwóch, bo jego urok polega właśnie na świeżości.

Jak wybrać dobre Zinfandel

Pierwszym i najważniejszym krokiem jest rozróżnienie, czy sięgamy po wersję czerwoną, czy różową. To decyduje o wszystkim: o stylu, słodyczy, mocy i okazji. Jeśli szukasz mocnego wina do mięsa, wybierz czerwony Zinfandel, jeśli lekkiego trunku na upał, White Zinfandel.

Przy czerwonych warto zwrócić uwagę na region i wiek krzewów. Wersje z chłodniejszych rejonów będą bardziej wyważone, z gorących dolin mocniejsze i bardziej dżemowe. Informacja o starych krzewach zwykle zapowiada wino ciekawsze i bardziej skoncentrowane. Sprawdź też zawartość alkoholu, bo różnice bywają tu spore i mają realny wpływ na odbiór.

Na koniec warto potraktować ten szczep jako zaproszenie do eksperymentu. Kup obok siebie kalifornijski Zinfandel i włoskie Primitivo, otwórz je tego samego wieczoru i porównaj. To najlepsza możliwa lekcja o tym, jak bardzo miejsce potrafi zmienić charakter jednej i tej samej winorośli.

Zinfandel w kupażach

Choć Zinfandel najczęściej występuje jako wino jednoodmianowe, w Kalifornii ma długą tradycję również jako składnik kupaży. W dawnych, sadzonych przed stu laty winnicach rzadko rosła tylko jedna odmiana. Winiarze mieszali w jednej parceli kilka szczepów, zbierali je razem i razem fermentowali, tworząc tak zwane pola mieszane.

W takich historycznych nasadzeniach Zinfandelowi towarzyszą zwykle odmiany o mocniejszej strukturze i wyższej kwasowości, które równoważą jego dojrzały, dżemowy owoc i wysoki alkohol. Efektem są wina bardziej złożone i lepiej zbudowane niż czysty Zinfandel, a przy tym zachowujące jego rozpoznawalną, pieprzną duszę.

Współcześnie Zinfandel bywa też świadomie łączony z innymi szczepami, aby dodać mu świeżości lub taniny. Dla miłośnika wina takie butelki są szczególnie ciekawe, bo pokazują ten szczep w wersji bardziej stonowanej i poważnej, dalekiej od stereotypu prostego, owocowego trunku.

Zinfandel dla początkujących - od czego zacząć

Zinfandel to jeden z najłatwiejszych czerwonych szczepów na start, bo nie wymaga wprawy ani cierpliwości. Jego miękkie taniny, dojrzały owoc i brak surowości sprawiają, że smakuje od pierwszego łyka, nawet osobom, które dotąd uważały czerwone wina za zbyt cierpkie i wymagające.

Na początek dobrze sprawdzi się prosta, owocowa wersja z ciepłego regionu, najlepiej pita w towarzystwie jedzenia z grilla. Warto jednak zwrócić uwagę na zawartość alkoholu i nie sięgać od razu po najmocniejsze butelki, bo te potrafią przytłoczyć niewprawione podniebienie. Wersja o umiarkowanej mocy będzie przyjemniejsza.

Kolejnym krokiem może być porównanie kalifornijskiego Zinfandel z włoskim Primitivo, a potem sięgnięcie po wino ze starych krzewów. Ta ścieżka pokazuje w pigułce, jak wiele twarzy ma jedna odmiana i jak bardzo miejsce oraz wiek winnicy zmieniają to, co trafia do kieliszka.

Jak degustować Zinfandel krok po kroku

Zacznij od oceny wyglądu. Przechyl kieliszek na tle jasnej powierzchni. Zinfandel ma zwykle głęboką, rubinową barwę, czasem z fioletowymi refleksami w młodości, przechodzącą z wiekiem w cieplejsze, ceglaste tony. Gęste, wolno spływające łzy na ściankach zdradzają wysoki alkohol.

Następnie zajmij się aromatem. Zakręć winem w kieliszku i wsuń nos do środka. Poszukaj kolejnych warstw: najpierw dojrzałych ciemnych owoców i konfitury, potem charakterystycznego czarnego pieprzu, lukrecji i przypraw, a w winach dębowych także wanilii i dymu. To bardzo wylewny, czytelny bukiet.

Na koniec weź łyk. Zwróć uwagę na miękkie taniny, na wrażenie ciepła i pozornej słodyczy pochodzące od alkoholu oraz na pikantny finisz. Sprawdź, czy wino jest zbalansowane, czy alkohol nie dominuje nad owocem. W dobrym Zinfandel wszystko układa się w soczystą, harmonijną i długą całość.

Najczęstsze błędy przy podawaniu Zinfandel

Ten szczep jest wdzięczny, ale kilka pomyłek potrafi zepsuć przyjemność. Poniższa tabela zbiera najczęstsze z nich wraz z podpowiedziami.

Najczęściej zadawane pytania

Co to znaczy Zinfandel?

Zinfandel to nazwa czerwonego szczepu winorośli, używana przede wszystkim w Stanach Zjednoczonych, głównie w Kalifornii, gdzie odmiana ta uchodzi za symbol lokalnego winiarstwa. Sama nazwa ma prawdopodobnie środkowoeuropejskie korzenie i przywędrowała do Ameryki wraz z sadzonkami w XIX wieku. Genetycznie jest to ten sam szczep, co włoskie Primitivo i chorwackie tribidrag.

Czy Zinfandel to Primitivo?

Tak, Zinfandel i Primitivo to genetycznie ta sama odmiana winorośli, co potwierdziły badania DNA. Różnią się jedynie nazwą i miejscem uprawy: Zinfandel to nazwa amerykańska, Primitivo włoska, a w Chorwacji, skąd szczep faktycznie pochodzi, znany jest jako tribidrag lub crljenak kaštelanski. Wina bywają jednak różne w stylu ze względu na klimat i tradycję produkcji.

Czy Zinfandel jest słodki?

To zależy od wersji. Klasyczny czerwony Zinfandel jest winem wytrawnym, a wrażenie słodyczy bierze się z bardzo dojrzałego, konfiturowego owocu i wysokiego alkoholu, a nie z cukru. Natomiast White Zinfandel, czyli różowa odsłona tego szczepu, jest zwykle półsłodki lub półwytrawny i faktycznie wyraźnie słodkawy. Warto sprawdzić na etykiecie, po które wino sięgamy.

Dlaczego Zinfandel jest taki tani?

Wynika to głównie ze skali uprawy i wysokich plonów. Szczep sadzony jest na ogromnych powierzchniach, zwłaszcza w Kalifornii i południowych Włoszech, a młode nasadzenia dają dużo owoców, co obniża koszt produkcji. Nie każdy Zinfandel jest jednak tani: wina ze starych krzewów, o niskich plonach i starannej produkcji, potrafią osiągać bardzo wysokie ceny.

Do jakich potraw pasuje Zinfandel?

Czerwony Zinfandel najlepiej komponuje się z daniami z grilla, takimi jak żeberka i karkówka, a także z burgerami, stekami, szarpaną wieprzowiną i potrawami pikantnymi, w tym kuchnią meksykańską. Sprawdzi się też przy dojrzałych, wędzonych serach i deserach z gorzkiej czekolady. Jego dojrzały owoc świetnie znosi dymne i lekko słodkie sosy.

W jakiej temperaturze podawać Zinfandel?

Czerwony Zinfandel podawaj lekko schłodzony, w temperaturze około 16-18 stopni. Ze względu na wysoki alkohol zbyt ciepłe wino wyda się piekące i przytłaczające. White Zinfandel, jako lekkie wino różowe, podajemy znacznie chłodniejszy, w okolicach 8-10 stopni.